Początki w Sądkowej i edukacja
Stanisława Bułat, z domu Wójcik, urodziła się 13 września 1936 roku w Sądkowej jako córka Franciszka i Stefanii Cyganowskiej. Edukację rozpoczęła w Szkole Podstawowej w Tarnowcu, którą ukończyła w 1951 roku. Następnie uczęszczała do Liceum Ogólnokształcącego im. Króla Stanisława Leszczyńskiego w Jaśle, gdzie w 1955 roku zdała maturę.
Jej dążenie do wiedzy zaprowadziło ją na Akademię Górniczo-Hutniczą w Krakowie. W 1960 roku uzyskała tytuł magistra inżyniera górnika na Wydziale Górnictwa Odkrywkowego.
Kariera zawodowa i życie rodzinne
Pracę rozpoczęła 1 lipca 1960 roku w zdominowanym przez mężczyzn sektorze surowców mineralnych. Zdobywała doświadczenie w Zakładach Przemysłu Wapienniczego „Sitkówka” koło Kielc jako sztygar zmianowy, w Wojewódzkim Związku Spółdzielczości Pracy w Kielcach jako starszy inspektor ds. górniczych oraz w Kombinacie Cementowo-Wapienniczym „Nowiny” w Sitkówce, gdzie była kierownikiem robót wiertniczo-strzałowych i sztygarem oddziału.
13 października 1960 roku poślubiła Jakuba Bułata, inżyniera budownictwa. Mieli troje dzieci: Huberta, Iwonę i Jolę. W 1967 roku rodzina przeniosła się do Milanówka pod Warszawą.
Praca w ministerstwach i legislacja górnicza
Po krótkim okresie w Zjednoczeniu Przemysłu Kruszyw i Surowców Mineralnych, w listopadzie 1969 roku rozpoczęła pracę w Ministerstwie Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych. Przez blisko dwie dekady, awansując na starszego specjalistę, naczelnika wydziału geologii i górnictwa oraz głównego specjalistę, nadzorowała zakłady górnictwa skalnego w całym kraju. Była wśród inicjatorów objęcia ochroną prawno-górniczą unikalnych złóż kruszyw naturalnych i surowców ilastych.
W latach 1973–1982 zasiadała w Komitecie Naukowym Geologii Technologii Górniczej przy Radzie Naukowej COBPGO „Poltegor” we Wrocławiu.
Od grudnia 1987 roku związana z Ministerstwem Przemysłu (później Ministerstwem Przemysłu i Handlu), gdzie jako główny specjalista i koordynator zespołu geologii i górnictwa współdecydowała o kierunkach rozwoju górnictwa. Od 1988 roku pracowała w rządowej Komisji ds. reformy prawa górniczego, od marca 1989 roku reprezentowała Polskę w Międzyresortowym Zespole do Spraw Współpracy z Komitetem Zasobów Naturalnych ONZ w Genewie, a w latach 90. doradzała Ministrowi Ochrony Środowiska w Zespole ds. Koncesji Geologicznych i Radzie Geologicznej.
W 1992 roku została doradcą Ministra Przemysłu i Handlu, a rok później wicedyrektorem Departamentu Energii i Paliw, funkcję tę pełniła do emerytury w 1996 roku. Odpowiadała za legislację górniczą, koncesjonowanie wydobycia i restrukturyzację górnictwa węglowego. Przed akcesją Polski do UE reprezentowała sektor górniczy w Brukseli.
Działalność w radach nadzorczych i Petrobaltic
Zasiadała w radach nadzorczych Państwowej Agencji Węgla Kamiennego S.A., KWK „Wieczorek” i KWK „Bogdanka”. W latach 1993–2003 pracowała w Radzie Nadzorczej Petrobaltic w Gdańsku, gdzie jako przewodnicząca i wiceprzewodnicząca współtworzyła projekty wydobycia ropy naftowej spod dna Bałtyku. W 2000 roku otrzymała replikę Pierścienia Hallera z okazji 10-lecia firmy.
Odznaczenia i publikacje
Za zasługi dla gospodarki została odznaczona Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi, odznakami „Zasłużony dla Górnictwa” oraz honorową szpadą i kordzikiem górniczym. Awansowała do stopnia Generalnego Dyrektora Górniczego II stopnia. Jako rzeczoznawca SITPMB wspierała branżę surowców skalnych, otrzymując odznaki honorowe SITPMB i NOT. Publikowała w „Przeglądzie Geologicznym”.
W 2011 roku wydała książkę „Nad Jasiołką” o dziejach rodziny i małej ojczyzny. Na emeryturze działała w społeczności Milanówka – śpiewała w chórze Cantabile i reprezentowała Uniwersytet Trzeciego Wieku w Radzie Seniorów I kadencji (2016–2021).
Stanisława Bułat zmarła 9 czerwca 2025 roku i została pochowana na cmentarzu w Milanówku. Pozostała w pamięci jako osoba wielkiego formatu, która z Sądkowej wyruszyła w świat, by stać się jedną z czołowych postaci polskiego górnictwa.
Źródło: Gmina Tarnowiec
Fot. FB / Gmina Tarnowiec
